حامد ملک

سلام

سال ۱۳۹۰ خورشیدی و نوروز باستانی رو به شما تبریک میگم و امیدوارم که امسال بهتر از سالهای گذشته، پر از شادی و موفقیت و پول برای همه ما باشه.
یکی از مواردی که همیشه در مورد پارسیش به عنوان یک امتیاز منفی مطرح میشده این بوده که چرا این وبلاگ با خوانندگان خودش ارتباط خودمانی و دوسویه نداره. فکر میکنم انتقاد به جایی باشه اما اینکه چرا نیست رو احتمالا باید در خصوصیات شخصی یا نگرشی که نویسنده این مطالب به نحوه کاری پارسیش داره جستجو کرد.
شاید بد نباشد اگر این نوشته را اختصاص بدهیم به صحبت های خودمانی و پاسخ به چند سوال که بعضی از دوستان به طرق مختلف در این مدت پرسیده اند.

چرا جواب بعضی از ایمیل ها را نمی دهم.
بقیه دوستان وبلاگنویس را نمیدانم اما اغلب اوقات جواب ایمیلهایی که می فرستید را در مدت زمانی کمتر از ۶ ساعت داده ام. برخی ایمیلها بطور معمول نیازی به پاسخ ندارند ولی بعضیها درخواست های نامعقولی دارند (مثلا میخواهند که یک برنامه ۷۰۰ مگابایتی را برای آنها ایمیل کنم که بدلیل عدم دسترسی به امکانات فنی و زمانی در حال حاضر برایم اجابت این درخواستها را غیرممکن میکند) و برخی ایمیلهای درخواست تبادل لینک که یکبار پاسخ دادم اما نویسنده به این کار اصرار میکند بدون پاسخ می مانند. البته حساب ایمیل هایی که جواب آنها بخاطر کمبود وقت من گاهی تا چند روز به تاخیر می افتند هم وجود دارد که همین جا از همه این عزیزان معذرت میخواهم.

چرا اینجا اینقدر دیر و کم بروز می شود ؟
به روز نگاه داشتن و نوشتن مستمر در مورد یک موضوع خاص (هرچقدر هم که دنیای تکنولوژی و اینترنت وسیع باشد) سخت است. همیشه خبر هست اما در دنیایی که همه خبرها حول فیس بوک و یوتیوب و اینترنت پرسرعت موبایلی و سرویس های مبتنی بر آن است پرداختن به این مسائل برای کاربران اینترنت ایرانی که به دلیل پالایش ها،تحریم ها و … دسترسی به آنها ندارند محلی از اعراب ندارد. از طرفی دلم هم نمیخواهد در اینجا مطالبی مثل نقد فیلم یا کتاب یا خاطرات شخصی بنویسم و وبلاگ را پر کنم !
در نتیجه ترجیح میدهم این وبلاگ هفته ها بروزرسانی نشود تا اینکه با مطالبی با سطح کیفی پایین و ضعیف آپدیت گردد زیرا در قبال زمانی که خواننده صرف خوانندن این نوشته ها میکند احساس مسئولیت میکنم.
به همه این موارد اضافه کنید مشکل مهمی به نام کمبود وقت. خبرهای بسیاری بوده اند که اتفاق افتاده اند و خیلی هم دوست داشته ام در موردشان بنویسم اما پس از چند روز دیگر همه می دانند که برای مثال نسخه چهارم فایرفاکس آمده است و اینقدر که وبلاگهای دیگر در موردش نوشته اند فکر نمیکنم حرف ناگفته ای باقی مانده باشد برای همین به اشتراک گذاری لینکی از آنها در دلیشس یا گوگل ریدر اکتفا میکنم.

مگر پارسیش یک وبلاگ گروهی نیست؟ پس چرا فقط اینجا توسط من بروز می شود ؟
این هم یکی دیگر از مشکلات کار گروهی در ایران است. در شروع کار همه هستند، در ادامه چند نفری کم کار می شوند و در نهایت هیچ کس نمی ماند. همه می روند و همه حق دارند که بروند. زندگی ها سخت می شود. آدمها وقت آزاد کمتری دارند که به این کارهای بدون آینده بپردازند و … پارسیش یک وبلاگ گروهی بود اما مدت های مدیدی هست که رسما یک نفره اداره میشود. با این حال در صورتی که دستی برای کمک دراز شود به گرمی آن را می فشارم به شرطی که معیارها و شرایط نوشتن در پارسیش را داشته باشد. باز هم میگویم ترجیح میدهم اگر چیزی در اینجا منتشر میشود بدون ایراد و اشتباه باشد.

در ماههای اخیر مکررا شاهد قطعی در سرویس دهی پارسیش بوده ایم. چرا ؟
از مسئله فیلترینگ که بگذریم که متاسفانه مدت زمان زیادی صرف رفع آن شد متاسفانه پارسیش فشار و لود زیادی را بر روی سرورهای خود وارد می آورد به گونه ای که در مدت سه ماه اخیر سرور نگهدارنده پارسیش بارها آن را ساسپند نموده است. بخشی از این فشار بدلیل بازدیدهای سایت است که جای خوشحالی دارد اما آنچه مشکلزاست حملات مکرر و سنگینی است که بصورت DDOS بر پارسیش اعمال می شود که نمیدانم کار چه کسانی است و چرا اینکار را میکنند. خدا خیرشان ندهد :)
بر خودم لازم میدانم که در اینجا از زحمات و تلاشهای آقای فرهاد نوری و تیم پارت گروپ که در این مدت طولانی میزبان خوبی برای پارسیش بوده اند تشکر و قدردانی کرده و برای تک تک این دوستان آرزوی سالی خوب و سرشار از خوشی آرزو نمایم.

سال نو مبارک. نوروز پیروز