حرف‌های زیادی می‌شود گفت که چه شد و از کجا شروع کردیم ، خاطره گفت ، داستان نوشت ، آمار و ارقام بازدیدها و کامنت‌ها  و پیج‌رنک و رنک الکسا را وسط آورد ، بیلان کاری داد و برنامه توسعه آتی مشخص کرد. اما هیچ کدام از این‌ها ، اینجا و در این لحظه ارزش گفتن ندارد.

پارسیش را گروهی شروع کردیم اما حالا مدتهاست که بصورت انفرادی اداره می‌شود. همه رفته‌اند و از این بابت حق ندارم از کسی گله یا شکایتی داشته باشم. حق ندارم دلخور باشم. زندگی همینه ، همه چیزها همیشه به دلخواه آدم پیش نمیره و هیچ چیز همیشگی نیست. فقط امیدوارم هر جا هستند و هر کاری می‌کنند موفق باشند.