یکسال پیش بود. روزی که با مهران و حامد عزتی تصمیم گرفتیم که یک همکاری تازه را شروع کنیم. در اوج بودیم که مجبور شدیم از صفر شروع کنیم. از صفر مطلق! حق داشتیم که بترسیم یا دودل باشیم. این یکسال ابدا زود نگذشت. سختی ها و مشکلات زیاد بود و تنها دلگرمی مان مساعدت دوستان. شاید اگر تنها بودیم خیلی زود می شکستیم. ماندیم و نوشتیم و خواندید و خدای را صدهزار مرتبه شاکریم اگر توانسته ایم در بین این همه وبلاگ های قدیمی و محبوب مورد استقبال شما خوانندگان ،که صاحبان ِ اصلی اینجا هستید، قرار بگیریم. حالا سینا ، آرمان ، پدرام و امیر را هم در کنار خود می بینیم و بیشتر از گذشته به آینده امیدوار هستیم.

اعتقاد داریم که کارمان بدون اشتباه و بی نقص نیست.بنده نوازی می فرمایید اگر نقاط ضعف را به ما گوشزد کنید تا بتوانیم بهتر و مطلوب تر به کارمان ادامه دهیم. قصد داشتم در این نوشته درباره آمار و ارقام بازدید و تعداد مشترکین فید اطلاع رسانی کنم اما مگر نه اینکه اگر اصل تلاش برای اطلاع رسانی و گره گشایی باشد همه اینها بهانه است؟ پس بهتر است این گونه تمام کنم که با این امید نوشته ایم که مفید باشیم ، همین آرزو را هم همیشه از خدا داشته ایم. حق نگهدارتان

+ در همین زمینه : تولد یک سالگی پارسیش (با تشکر ویژه از دوست خوبم صادق جم و سایر دوستان عزیزم)